Lijden is een eenzaam ding

Sinds 8 maanden weet ik dat mijn vader spierziekte ALS heeft. In die maanden is het schrikbarend snel gegaan. Je krijgt nauwelijks de tijd om iedere achteruitgang te verwerken. Van niet meer kunnen fietsen naar niet meer kunnen lopen, naar niet meer kunnen zwemmen, niet meer jezelf kunnen wassen, tot vanavond voor het eerst niet meer zelf kunnen eten, omdat je armen die lepel niet meer omhoog kunnen brengen. Dat verdriet in zijn ogen...

Iedere week is er weer iets dat niet meer lukt. Hoe kan je iemand nog een beetje opbeuren? Er is totaal geen perspectief, en het lijden is enorm... Al die afhankelijkheid, niks meer kunnen doen.. Eigenlijk heb je met het hele gezin ALS, er is zoveel verdriet en machteloosheid. En wij zijn een hecht gezin, maar lijden is een eenzaam ding.

Ik verwacht geen oplossingen of goeie tips ofzo, ik moest het vanavond alleen maar ff kwijt.

0

1 reacties

0

Hallo Maria

Ik weet nu ook sinds 8 maanden dat ik ALS heb. Het is zoals je zegt, telkens weer inleveren. Dat is erg moeilijk omdat je weet dat je het nooit meer zult kunnen. Maar het is zo fijn om lieve mensen om je heen te hebben die je daar met liefde en plezier mee helpen. Ook dat vond ik in het begin heel moeilijk, hulp vragen, hulp accepteren. Maar je leert het door dat de mensen die het voor je doen zo graag doen. Probeer er aan te denken dat dit voor je vader heel veel betekent.

Heel veel sterkte!

Lia
Je kunt dit bericht alleen bekijken en er niet op reageren.

Plaats een reactie

Om te kunnen reageren moet je eerst ingelogd zijn. Als je nog geen profiel hebt op Iemandzoalsik.nl, kun je je aanmelden. Hiermee krijg je de mogelijkheid om te reageren en ook om zelf gesprekken te starten en groepen te volgen.

aanmelden / login