Definitief gestopt met werken

Vandaag de brief van het UWV ontvangen. Ik ben volledig en duurzaam afgekeurd. Zit nu dus in de IVA. De mederwerk(st)ers waren allemaal zeer behulpzaam en vol emphatie. Ik had verwacht dat ik in een lange bureaucratische rompslomp terecht zou komen.

Het is heel erg wennen om niet meer op vaste dagen, voor mij twee, naar het werk te gaan en  niet of nauwelijks nog contact te hebben met collega,s. Op dit moment mis ik niet mijn werk maar mijn collega,s. Ik ben namelijk een prater. Tot nu toe voelde het nog als vakantie maar wel een hele lange.

Voor mijn gezondheid is het een verbetering. Ik denk nee ik weet zeker dat ik de juiste beslissing heb genomen. De twee dagen die ik nog werkte slokte zoveel energie op dat ik de rest van de week nodig had om bij te tanken. Hierdoor deed ik niets leuks of sociaals meer. Ik zat alleen maar in mijn rolstoel bij te komen.

Nu gebruik ik de dagen die ik niet werk om leike dingen te doen met mijn vrouw. Daat kost ook energie maar nu gaan sommige dingen nog. Ik merk dat de progressie van de spierziekte harder gaat dan ik wil. En daar heb ik meer moeite mee dan niet meer werken. Alles draait nu verder om acceptatie van de nieuwe situatie en daar moeten mijn vrouw en ik onze weg nog in vinden.

Zij staat volledig achter mijn beslissing maar realiseert zich ook dat ze mij nu 24/7 om zich heen heeft. We praten veel met elkaar en zeggen wat we denken. We draaien er niet omheen hoe moeilijk dat soms ook is.

Ik merk nu dat ik intensiever geniet van kleine dingen en me minder zorgen maak om trivialiteiten in het leven. Bij mij blijft het glas halfvol. Het leven stopt niet bij niet meer werken. En wat de toekomst betreft we kijken niet verder dan een paar dagen.

Als iemand wil reageren of vragen wil stellen doe het gerust je krijgt altijd antwoord.

Groeten Ferry

Ferry
0

6 reacties

0

Hoi Ferry,

Knap dat je deze keuze gemaakt hebt. Zo haal je het beste eruit wat er in zit, heel goed. Ook ik ben nog steeds werkzaam maar een beslissing in die richting hangt als een zwaard boven mijn hoofd. Ben je hier langzaam naartoe gegroeid? Ben hier heel benieuwd naar want het is niks wat je van de een op de andere dag mee maakt, net als fshd, is dit een proces lijkt me?

Ik hoor graag van je,

Groetjes,

Guido

0

Hallo Guido,

Allereerst bedankt voor je reactie. Rationeel is het een zeer goede keuze, maar gevoelsmatig klopt het nog niet. Dat zwaard van Damocles daar begint het eigenlijk mee. Naarmate de progressie vorderde ging ik over de gevolgen nadenken. In eerste instantie om voor elk probleem wat door de progressie ontstond een oplossing te vinden zodat alles hetzelfde bleef, maar dan met een oplossing. Ik geef een voorbeeld met hoe ik het bedoel. Ik krijg steeds meer moeite met opstaan dus deed een kussen op mijn stoel. Daarna twee kussens en toen het echt niet meer ging heb ik de poten laten verhogen. En maar blijven beweren tegen beter weten in dat ik het nog makkelijk allemaal zelf en zelfstandig kan. Bij mij begon de progressie ongeveer acht jaar geleden en de algemeen dagelijkse handelingen gaan bij steeds moeilijker dus ik heb steeds meer tijd nodig om naar mijn werk te gaan. En ik kwam daardoor al moe aan voordat ik was begonnen. Maar ik ben kostwinner dus minder werken is geen optie. Althans dat heb je jezelf ingeprent want je wilt net als ieder ander gewoon volwaardig meedoen. Dus bleef ik over mijn grenzen heen gaan en merkte ik dat het plezier en de voordelen van aan het werk zijn meer kostte aan gezondheid dan dat het opleverde. Om twee dagen te kunnen werken had ik de andere vijf dagen nodig om weer voldoende energie te hebben. Dit betekende echter ook dat ik prive niets meer deed. En doordat je dus je priveleven achterstelt boven dat van je werk ging het bij dus fout.

Ja dit is een proces waar je langzaam naar toe groeit omdat je niet wil toegeven dat je verliest van je lichaam. Maar als je de beslissing neemt verlies je niet maar win je juist. Het heeft een paar jaar geduurd om dit in te zien. Waar ikzelf erg bang voor ben en was is hoe deel je je dag in en hoe zit het met je sociale contacten. Dat is voor iedereen natuurlijk verschillend. het hangt af van je hobbies, clubs waar je lid van ben etcetera. Ga in ieder geval af op je eigen gevoel. Wat kost het me en wat levert het op.

Het is absoluut geen makkelijke beslissing en ook niet iets wat je in een paar dagen kunt beslissen. Veel praten met de mensen die je nastaan. Maar ook met je werkgever.

Ik kreeg van een collega onderstaande quote en daar heb ik heel veel aan gehad.

Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

Als je lichaam het niet meer kan en je wilt nog zoveel mogelijk leuke dingen doen nu het nog redelijk kan kies daar dan voor. Je gezondheid is je belangrijkste goed volgens mij zelfs belangrijker dan geld.

Beste Guido, ik hoop dat je hier iets mee kan en wens je sterkte met welke keuze je ook maakt.

Groeten Ferry

 

 

Ferry
0

Hoi Ferry,

Bedankt voor je ophartig antwoord. Heel herkenbaar wat je schrijft en erg hulpzaam bij mijn keuzes. Het werken geeft mij nog steeds veel terug, ik doe het graag en geniet van mijn werk, ik probeer het allemaal nog uit te stellen en mijn ding te doen tot het punt komt dat het niet anders kan. Dat zwaard laat ik nog bungelen voor nu in mijn geval maar ik begrijp ook uit je verhaal dat het niet makkelijk is deze beslissing te nemen, dankjewel voor je antwoord!

 

Groetjes,

Guido

0

Hoi Guido,

 

Graag gedaan. Ik ben blij dat je iets met mijn antwoord kan.  Blijf wel alert voor het punt dat het niet meer kan. Daarmee bedoel ik niet tegen jezelf vechten maar voor jezelf.

Veel succes en groeten

Ferry

 

Ferry
0

Heel erg herkenbaar en hele mooie woorden Ferry. Ik ga de navolgende opmerking zeker te harte nemen; " Vecht niet tegen jezelf maar voor jezelf" Mooi!

Op dit moment ben ik nog aan het vechten en uitstellen tot ...

Ben wel benieuwd waar Guido nu staat, zal hij nog zwaard nog laten bungelen?

Improvidus, Apto quod Victum
0

Hallo Hans,

En toch blijven er voor mij nog steeds momenten dat ik tegen en niet voor mezelf vecht. Zeker als je merkt dat iets wat gisteren nog kon vandaag veel minder goed gaat. Maar als je eenmaal voor jezelf bezig bent merk je ook dat je minder lang tegen jezelf bezig blijft. Het maakt het niet minder erg, maar je kan het wel makkelijker relativeren. Ben ook benieuwd wat Guido uiteindelijk heeft besloten i.o.m. werkgever etc. Ik blijf wel van mening dat als je de energie hebt etc. om nog te kunnen wewrken je dat zeker moet blijven doen, maar absoluut niet over je grenzen moet gaan. Het werken moet meer opleveren aan energie,gevoel, blijheid en tevredenheid dan dat het kost.

Ik ben blij dat mijn woorden iets kunnen betekenen. Ik weet wat dat vechten is dus .......

Ferry
Je kunt dit bericht alleen bekijken en er niet op reageren.

Plaats een reactie

Om te kunnen reageren moet je eerst ingelogd zijn. Als je nog geen profiel hebt op Iemandzoalsik.nl, kun je je aanmelden. Hiermee krijg je de mogelijkheid om te reageren en ook om zelf gesprekken te starten en groepen te volgen.

aanmelden / login