Als je kind (of het brusje) somber is

"Je kind is somber, verdrietig of depressief. Heeft het met de puberteit te maken, of is er iets anders aan de hand? In hoeverre speelt de spierziekte een rol? En wat kun je als ouder doen om je kind te helpen?"

Hierover willen we een artikel schrijven in VSN Contact. Omdat we naast heel veel positieve verhalen van ouders ook regelmatig horen over kinderen en jongeren die somber of verdrietig zijn. Heeft u  hier ervaring mee dan kunt u dat hier delen. En heeft u suggesties voor het artikel, dan horen wij het graag.

dit bericht is gewijzigd door ingevos op 28 juni 2012 om 10:33

Inge Vos - VSN medewerker
0

14 reacties

0

Het artikel in VSN contact is inmiddels verschenen. Ik kreeg het blad vandaag in de brievenbus. Mooi artikel: "Je kind zit in een dip". Onze zoon van inmiddels zeven is over het algemeen erg vrolijk en opgeruimd, maar er zal waarschijnlijk toch ook een periode komen dat hij het er moeilijker mee krijgt.

Rake opmerking van de psychologe die voor het artikel werd geinterviewd. Zij vertelt dat kinderen rond hun 10e veel verdriet kunnen voelen: "...daarom noemen we dat wel het jaar van de tranen. Als je de tranen er niet uitlaat, worden het stenen. En met die stenen kun je gaan gooien." 

1

En wat doe je met een sombere brus? Het komt met vlagen, maar onze oudste van 11 kan soms verdrietig zijn vanwege zijn broertje.

 

1

Ik ben geen ouder maar wel een zus van een gezonde broer. Ik denk dat het soms voor de buitenstaander, in dit geval dus de brusjes, soms moeilijker is dan voor degene met de ziekte.

Ik denk dat je het verdriet en de somberheid van brusjes moet erkennen en benoemen, ik weet niet of hij erover wil en kan praten? Er voor hem zijn en hem de ruimte geven om zijn verdriet/frustraties te uiten is in mijn mening belangrijk.

Maar nogmaals, ik ben geen ouder, ik kan alleen vanuit mijzelf en mijn ervaring spreken. Wij zijn al een stuk ouder, maar ik merk het verdriet en de onmacht bij mijn broer ook op.

 

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
1

Blijven praten en erkennen dat het verdrietig is en soms ook frustrerend om dat je niks kan veranderen voor het broertje of zusje. Ook benoemen dat het belangrijk is om er te zijn,klaar te staan voor die ander en dat je op die manier toch een beetje kan helpen. Wij zitten er als gezin op dit moment middenin. het gaat niet goed met mijn zoon hij lijdt hier erg onder en wij als gezinsleden daardoor ook,maar juist door het er samen over te hebben en ook samen te huilen maakt het de situatie draaglijker en minder eenzaam.

0

Helemaal mee eens. Knap ook dat jullie het kunnen, dat maakt het makkelijker. Open staan voor elkaar, het is niet altijd makkelijk. Helaas hebben wij het nooit meegekregen, bij ons werd er niet makkelijk over emoties gepraat. Mijn ziekte is pas op latere leeftijd verergerd, mijn ouders waren al overleden. Maar ik wilde dat ik er met mijn broer makkelijker over kon praten, ik ben nu veel te bang dat ik hem ergens mee opzadel waar hij niets mee kan en waar hij zich nog rotter door voelt.

Dus echt mijn complimenten, en ik hoop dat het uiteindelijk toch weer wat beter mag gaan met je zoon. En blijf zo open naar elkaar, het is echt een gift die je aan jezelf en je gezin schenkt.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
2

Inderdaad, vooral blijven praten. Dus inderdaad niet vergeten te benoemen dat het belangrijk is om klaar te staan voor het broertje of zusje. Toch zou ik dat niet te hard benoemen, arme brusjes.
Vooral ook zeker niet vergeten dat het gezonde brusje er soms zo vreselijk de balen van kan hebben dat alle aandacht naar het zieke kind uitgaat. Dat idee blijft heel lang voortduren, de brusjes voelen zich meestal al van nature verantwoordelijk voor het zieke kind en kunnen maar moeilijk uit die hen toebedeelde rol komen.
Volgens mij hebben ze daar nog veel meer last van, het zieke kind is somber, het gezonde brusje heeft eigenlijk helemaal geen zin om altijd rekening te moeten houden met dat kind waar toch al alle aandacht naartoe gaat. Ze zullen het niet snel zeggen (want ze "moeten er toch zijn" voor de ander en ze houden toch van die ander), maar ik heb het zeker wel gemerkt bij mijn eigen kinderen.

Dus misschien is het brusje ook wel eens somber omdat de last gewoon even teveel wordt en ze graag een "normaal" mens willen zijn.
Ik hoor deze frustratie ook bij mijn dochter, die altijd al opgroeide met 2 adhd-broers en nu ook nog eens een zieke broer met hsp heeft. (ze heeft dus 3 broers) Vooral de ene broer met adhd steunt erg op haar en dat wordt haar soms heel erg teveel. Ze blijft zich verantwoordelijk voelen voor zijn geluk, terwijl ze alle vier al dik volwassen zijn en al jaren uit huis zijn.

Dus ook voorzichtig aan met de brusjes op het vlak van verantwoordelijkheidsgevoel naar de het zieke broertje of zusje. Dit gevoel gaat maar heel moeilijk over namelijk.

Als mijn adhd-zoon zo'n sombere periode had sneed dat door me heen. Ik zal ook nooit vergeten dat hij als 11-jarige weer eens gevaarlijk achteroverhelde met zijn stoel en ik noemde dat hij dat niet moest doen, anders zou hij zichzelf voor de zoveelste maal erg pijn doen. Het antwoord dat het hem helemaal niets uitmaakte, hij wilde toch wel dood, verscheurde mijn hart. 11 jaar en dan zoiets zeggen, wat een ellende en verdriet.
Inmiddels is hij 33 jaar en zijn de sombere tijden met vlagen teruggekomen. En nu er ook nog HSP dreigt (de diagnose is er nog niet, de symptomen wel) houd ik mijn hart vast.

3

Het brusje is hier pas 4 jaar en het enige wat wij van haar vragen is lief te zijn voor haar grote broer. We proberen de aandacht toch zo goed moeglijk te verdelen,maar momenteel gaat er veel tijd zitten in ziekenhuisbezoek. Wat ik dan nog wel eens doe is echt 1 op 1 wat met mijn dochtertje doen. Even samen zwemmen of samen naar de speeltuin. Ik merk wel dat dit heel belangrijk is. 

Met elkaar over emoties praten heb ik ook niet van huis uit meegekregen,maar na een opleiding voor Maatschappelijk werk heb ik het wel geleerd. ik merk ook dat openheid gewoon het beste werkt ook naar onze directe omgeving toe. Vooral voor dat kringetje is het soms heels moeilijk om alleen maar toe te kunnen kijken hoe wij worstelen met de zorgen om onze zoon. Als je dan open kaart blijft spelen kunnen ze ineens heel lief aanbieden om eens een dagje met 1 van de kids op te trekken zodat wij weer tijd overhouden voor het andere kind. verder blijven we elke dag alle positieve dingen opnoemen om de dag zo ook goed af te sluiten.

0

Ah, dat doe je goed mamaliesje!
Zolang je er attent op bent om beide kinderen hun aandacht te geven, zullen ze vast tegen een stootje kunnen!
Dat 1 op 1 eens wat met een kind doen is heerlijk voor zowel jezelf als voor het kind.

0

Dank jullie wel voor deze lieve reacties! Dat doet me wel wat...

We proberen er zo open mogelijk over te zijn binnen (en buiten) het gezin. En onze brus de ruimte te geven voor zijn emoties. Gelukkig vertelt hij het ook wanneer hij verdrietig is (of is geweest). Hij wil eigenlijk het liefst "normaal" zijn, net zoals zijn vrienden zonder ziek broertje.

0

hallo  ik ben nieuw hier

heb een dochter van 14 met lgd (limb-girdle dystrofie)en welke vorm het is weten we nog niet met zekerheid,vermoedelijk bethlem.maar we zitten nog midden in de onderzoeken,nu is men nog bezig met laatste dna onderzoek.mijn meisie kan erg opstandig zijn maar ik zie wel verschil in haar gewone puberteit en wanneer ze down is mbt tot haar spierziekte,de ene x is ze erg boos opstandig,de andere x echt intens verdrietig.we proberen er zo openlijk mogenlijk over te zijn maar ze heeft zich ook periode erg voor afgesloten,wilde niet accepteren dat ze anders is dan andere kids van haar leeftijd,en gaat ook stoer door en geeft dan niet haar grenzen aan,later is ze dan total los. buitenstaanders zien het nauwelijks aan haar en dat maakt het extra moeilijk,ze wil zo gewoon mogenlijk functioneren.ook met haar gezonde broertje doen we veel 1op 1 juist om hem niet de indruk te geven dat ie zich achtergesteld voelt,dit helpt hem echt,hij is 12 maar ziet nog niet echt de ernst van haar ziekte.denk dat dit komt omdt hij zo aan haar gewent is hoe ze is dat hij haar niet echt als gehandicapt ziet.mijn dochter heeft ook veel steun door omgang met dieren dat geeft haar veiligheid gevoel,want dieren kwetsen haar niet zegt ze dan,dus laten we haar paardrijden op een speciale gehandicapten manege,dat is haar lust en leven,en dan is haar sombere stemming zo voorbij,denk dat het voornamelijk belangrijk is dat ze zich kunnen uiten en het maakt dan niet uit of dit bij mensen of dieren is.zelf loopt ik nog tegen veel dingen aan ,denk omdat k alle wegen mbt hulp nog niet ken en omdat men steeds zei dat het allemaal zo'n vaart niet liep,echter doordat ik zag dat ze langzaan achteruit ging en daar achterheen ging zit ze nu weer in alle onderzoeken en krijgt haar ziekte eindelijk een naam waardoor ik nu meer inzicht krijg.ben ook pas recentelijk lid geworden van vsn.

Grace
1

Een lastige leeftijd om 'anders' te zijn dan leeftijdsgenootjes. Dat haar broertje haar niet als gehandicapt ziet is alleen maar goed, laat ze lekker echt broer en zus zijn. Ook goed voor haar denk ik.

Dieren nemen je zoals je bent. Kijken niet naar wat je wel en niet kan, oordelen niet. Fijn dat ze daar haar ei in kwijt kan, en dat ze daar ook de kans voor krijgt. Ik heb (als toen gezonde) ook gereden op een manege waar gehandicapten reden, meest meervoudig gehadicapt. Ik heb gezien hoeveel goed het ze deed. Zo fijn dat die plekken er zijn.

Het is voor jullie als gezin denk ik goed als je duidelijkheid hebt over de diagnose, dan heb je iets om je aan vast te houden. Het is er toch, dan is het vaak fijn om het uiteindelijk een naam te kunnen geven. Het hopen dat er niets gevonden wordt, dat is niet meer van toepassing dan. Als het duidelijk is dat er iets aan de hand is geeft een diagnose rust.

Ik hoop dat het jullie rust geeft, en laat haar broer haar gewoon blijven zien als zijn zus, niet als zijn zieke zus. Laat ze lekker ruzie maken, spelen met elkaar, kortom alles wat broers en zussen doen. Het is voor haar al moeilijk genoeg dat ze het gevoel heeft anders te zijn buitenshuis, misschien geeft het haar nog enig gevoel van 'normaal'. Binnen haar grenzen dan uiteraard.

Succes met alles en vergeet ook niet gewoon te genieten van je kinderen.

PS: ik vind dat je goed voor je kind opgekomen bent; je hebt je niet af laten schepen. Heel goed.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Onze jongste zoon is gelukkig een vrolijk kind. Altijd gebleven ook. ( Onze oudste is gehandicapt ) Wel hebben we altijd veel moeite gedaan om niet alle aandacht naar de oudste te laten gaan. Zo hadden we 1 maal per week opvang na school. om met de jongste te kunnen gaan zwemmen. En al vroeg naar gymclubs en later voetbal.

Virs
0

zo hier zijn we weer eens,vorig jaar november is dan eindelijk de diagnose gekomen mbt de spierziekte van onze dochter en blijkt ze de Ullrich dystrofie te hebben,ze gaat achteruit en over 2 weken komt hier de rolstoel en een paar weken later de trippelstoel.

nu moet haar jongere broer (nu 13 en half )door oa. ruimtegebrek gaan inleveren en zal hij van kamer moeten gaan ruilen met zijn zus,hij komt dus op de kleinste kamer van 1,90 x 2,80 dit is natuurlijk niet makkelijk al begrijpt hij echt wel dat er anders geen ruimte is voor de hulpmiddelen van zijn zus,als een stukje troost zetten we daar natuurlijk wel wat tegenover maar dan nog is zoiets niet leuk.

ook vind hij dat er meer van hem verwacht wordt dan van zijn zus bv iets aangeven of pakken voor mij waarvan ik weet dat mijn dochter dit niet of nauwelijks kan ,hij voelt zich dan echt benadeeld tegenover zijn zus en ik ben dan ook echt aan het bekijken hoe we hier zo goed mogenlijk mee om kunnen gaan . Ook voor hem ligt er nu een heel stuk ter acceptatie dat zijn zus nu echt gehandicapt is en in overleg met hem gaan we hem nu opgeven voor een cursus bij stichting MEE over  het omgaan en acceptatie van een gehandicapt familielid ,dus ik ben zeer benieuwd of dit hem meer hulp bied want hij is een beginnende puber die echt niet altijd zo lekker in zijn vel zit,het is een cursus voor 12 tot 16 jarigen dus echt gericht op pubers,ik houd jullie op de hoogte ,groet Grace

dit bericht is gewijzigd door Gracieslove op 19 april 2013 om 13:00

Grace
0

Ik denk dat een deel van het probleem hier ligt in de puberteit hoor. Hij had zich waarschijnlijk sowieso wel druk gemaakt over wat zijn zus in zijn ogen wel mag en hij niet of wat hij moet en zij niet, ook als ze gezond was geweest. Misschien dat het nu wat sterker is. Hij leert echter ook op deze manier dat het leven nu eenmaal niet altijd loopt zoals hij het wil. Het is moeilijk dat te leren op welke leeftijd ook, en helemaal in de puberteit natuurlijk. Zij is ouder begrijp ik? Dan waren er ook dingen geweest die zij al wel mocht en hij niet als ze gezond was geweest, gewoon op basis van leeftijd. Dan was dat het probleem geweest. Weet dit uit ervaring. ;)
Het blijft lastig voor hem en voor jullie. Ik vind het goed van jullie en hem dat hij de cursus gaat volgen, hoop dat hij er wat aan heeft.

Hoe gaat je dochter hiermee om? Het zal voor haar ook niet makkelijk zijn het allemaal te accepteren. En voor jullie als ouders wordt het ook niet makkelijker vermoed ik.

Hij hoeft dingen niet leuk te vinden, boos zijn mag best. Dat is puberen. Van ieder kind, gezond of niet, worden bepaalde dingen gevraagd. En niet voor ieder kind is dat hetzelfde. Het heeft niet altijd te maken met een ziekte of beperking, dat zal je hem ook duidelijk moeten maken denk ik. Niet alles ligt aan de beperkingen van je dochter natuurlijk. Van een zoon verwacht je soms andere dingen dan van een dochter en ook andersom.

Ik denk dat je ervoor moet oppassen alles te hangen aan de ziekte, probeer te bedenken wat ook zo was gegaan als je dochter wel gezond was. En ik denk dat hij dat ook moet leren, anders wordt alles aan de ziekte opgehangen en dat maakt het misschien extra beladen. Ik ben geen expert hoor, ik probeer alleen mee te denken door aan mijn eigen puberteit terug te denken.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
Je kunt dit bericht alleen bekijken en er niet op reageren.

Plaats een reactie

Om te kunnen reageren moet je eerst ingelogd zijn. Als je nog geen profiel hebt op Iemandzoalsik.nl, kun je je aanmelden. Hiermee krijg je de mogelijkheid om te reageren en ook om zelf gesprekken te starten en groepen te volgen.

aanmelden / login